#Suntikan Semangat#

Tuesday, 25 April 2017

Cerpen — The Reason Why We Broke Up



Aku ketawa kecil. Tepuk dahi tiba-tiba, buat Fira di sebelah kerut dahi. Fira cuit lengan aku. Aku tayang gigi tak bersalah.

"Uyip, dah kenapa pukul dahi sendiri? Pening ke?" Fira pandang aku dengan muka risau. 

Aku geleng. Phone di tangan, aku renung bila mana message dari Khaira terpampang. Aku tersenyum sendiri, bila Khaira bagi emoji love akhir message.

"Senyum apa?" Fira tegur. Aku kerling Fira di sebelah, dengan senyuman terpamer. Garu kepala, tak tahu nak bagi alasan apa kat Fira. Oh Uyip, fikir...fikir Uyip!

"Er...  Ni haaa Fakrul kata dia nak meet up kat kedai mamak depan kolej ni. Kenapa?"

Dia geleng. "Takde. Baru ingat nak ajak Uyip pergi teman Ira beli barang." Fira koyak senyum. "Tapi, kalau Uyip nak keluar dengan Fakrul, takpe."

Aku gigit bawah bibir. Ah sudah, serba salah pulak dibuatnya. Aku jeling Fira, nampak raut wajah dia kecewa. 

"Ira?" 

"Ya."

"Sorry." Aku bangun, pandang Fira yang mengukir senyum nipis padaku. 

Dia angguk. "Takpe. Tak kisah pun." 

"Okay. Bye." Aku laju jalan tinggal dia. Sikit pyn aku tak kalih lihat dia. Lambai dia macam dulu. Entah, aku tak peduli. Mungkin sudah bosan hendak melambai. 

"Uyip!!" 

Mataku laju menangkap figura aku kenal, Wawa. Aku ketawa. Wawa dengan rambut serabai dek ditiup angin buat mukanya comel. 

"Wa, ada apa?" Tanya ku ramah. Tak sedar, jarak aku dengan Fira tak jauh mana. 

Wawa senyum. "Ni haa..nak ajak kau lepak makan malam ni. Nak join tak?" 

Aku tak teragak nak fikir. Laju kepala jatuh ke bawah. "On je. Bila? Kul bape?" 

"Lapan. Kat tempat biasa." 

Aku angkat tangan tunjuk simbol 'okay'. Wawa angguk, terus pergi tinggal aku. 
Belum kaki nak melangkah, terasa gerak  ditahan. Kepalaku terus toleh belakang, nampak Fira memegang hujung baju aku. 

"Ada apa?" 

"Kalau sekalipun Uyip tak nak keluar dengan Fira, tolong tipu Fira jauh-jauh." Fira koyak senyum. Pegangannya dilepaskan, jalan pergi tinggal aku. Aku lepas keluhan kecil. Kau pun satu Uyip, pergi jauh-jauh kalau nak menipu pun. 

***
Aku menghampiri Fira yang duduk sendiri di tepi sudut penjuru meja cafeteria. Aku ketuk meja dua kali sebelum duduk. Fira angkat wajah, pandang aku. Seukir senyuman tergaris di bibirnya. 

"Dah makan?" tanya dia. Aku angguk. Sebelum datang sini, aku dah siap makan dengan Khaira.

"Oh." Pendek jawapan dia bagi. Kemudian, matanya terus menatap buku Business di tangannya. 

"Ira..." 

"Ya." 

"Boleh tolong Uyip tak?" 

"Tolong apa?"

Aku nampak Fira dah tutup bukunya, kemudian matanya tatap muka aku. 

"Apa?" 

"Er.. ni haa. Uyip ada assingnment nak kena siapkan. Tapi, project dari Miss Tang pun kena siapkan jugak. Uyip tak cukup tangan dah nak siapkan. Kalau Uyip nak mintak Ira tolong Uyip buatkan assingnment ni..." 

"Hmm-mm..." 

"Kalau Ira boleh tolong Uyip..." Aku keluarkan buku dan kertas task dari beg. Aku tolak semuanya ke depan Fira. Fira pandang aku. 

"Tapi Ira bukan budak media." 

"Sebab tu, Uyip bagi Ira buku rujukan. " Aku tunjuk buku tebal cover biru. 

"Bila nak kena hantar assingnment ni?"

"Semuanya bulan depan nak kena hantar." Jawabku ringkas. 

Fira senyum kemudian, ditolak kembali buku-bukuku ke depan aku. "Sempat tu buat. Uyip nanti buatlah slow-slow." 

Fira dah mula nak bangun, kemas barangnya-barangnya. Aku angkat wajah pandang Fira. 

"Ira tak nak tolong ke, Uyip?" 

"Tak. Uyip boleh buat semua tu. Fighting!" Balas Fira lalu beredar pergi. Aku perhati Fira dari jauh. Tak pernah-pernah Fira tolak permintaan aku. Oh, entah-entah Fira ada lelaki lain tak? 

"Ishhh!!" 

***
Gaun kuning yang tersarung pada Fira nampak cantik, pabila ditiup angin. Rambut ikal mayang milik Fira, beralun lembut membuatkan Fira nampak menawan. Segaris senyuman terukir menampakan Fira begitu indah dipandang. Aku tersenyum sendiri. 

"Ira!!" 

Aku jerit kuat-kuat panggil nama dia. Tangan kananku diangkat tinggi melambai-lambai ke arah Fira. Namum, jeritanku diabaikan oleh gadis itu. Malah, senyumannya bertukar menjadi ketawa kecil pabila seorang lelaki tinggi datang berjalan menghampirinya. Tangan lelaki itu selamba mendarat di belakang tubuh Fira, dan sedikitpun Fira tak menepis. 

Perlahan-lahan aku jatuh kembali tanganku. Memandang Fira yang tampak gembira, di samping lelaki itu. Aku kuak rambutku ke belakang. Rasa rimas pulak. 

Tiba-tiba, phone berbunyi menandakan message masuk. Tentera nama Khaira, dan senyumanku kembali terukir. 

khairajohn: Abang jom teman makan.

uyip25: Okay jugak. Kat mana?

khairajohn: Kat tempat biasa. Ajaklah Kak Ira sekali. 

uyip25: Tak perlu. Dia tak kisah pun. 

khairajohn: Oh kalau macam tu. Okay. 

Terus phone aku tutup. Kepalaku angkat pandang ke depan, dan kelibat Fira dan lelaki itu sudah tak kelihatan di depan. Aku tersenyum sinis. 

"Kau ingat aku suka kau sangat ke hah?" 


***

Fira duduk di sebelah dengan muka gembitra. Aku kerling dia. 

"Kenapa nampak gembira sangat ni?" 


"Oh, Uyip... Ira lulus." Katanya gembira. Aku senyum nipis. 


"Budak dean list lah ni." 

Fira ketawa. "Takdelah... cukup cukup makan je pun ni haa..." 

Aku kemudian bangun. Fira pandang aku dengan pandangan pelik. 

"Nak pergi mana? Ira baru sampai." Dia buat muka cemberut. 

"Ada hal." 

"Hal apa?"

"Bukan urusan Ira pun. Bye." 

Belum sempat aku nak langkah kaki, nama Fira masuk gegendang telinga aku. 

"Ira!!! Okay tak?" 

Aku pusing belakang. Nampak lelaki hari tu, berdiri depan Fira dengan muka excited. Tak jadi aku nak pergi. Aku nak tengok reaksi Fira. 

"Okay. Izqi macam mana okay tak?" 

Excited kan suara kau Ira. Kau boleh buat tak tau aku. Aku kat depan kau, Ira. Ohmaigad Uyip, sabar Uyip. Sabar. 

"Okay." Lelaki bernama Izqi itu selamba duduk sebelah Fira. 

"Ira..." Tegur aku. 

Fira pandang aku. "Ya, Uyip." 

"Ira kenal ke lelaki ni?" Izqi menyampuk. Aku jeling tajam dia. 

"Kenal. Dia teman..."

"Aku kawan dia. " Aku kerling Fira dengan hujung mata. Nampak muka dia sedikit tesentak dengan jawapan aku. Apa? Betul lah, entah-entah dia pun nak cakap aku kawan dia. 

Fira sengih. "Haah.. dia kawan Ira. Kenapa?"

"Takde apa." 

"Ira, Uyip pergi dulu." Aku lambai tak ikhlas. Fira cuma angguk seolah memang nak aku pergi. Kemudian, laju kepalanya diarahkan hadap Izqi. Dan sempat telinga aku, tangkap perbualan mereka. 

"Aku dah tak tahan..." 

***
Hari ni aku ajak Fira keluar jalan. Semalam aku call dia tanya sama ada okay ke tak. Ceria je jawapan dia. Tak pulak kecewa macam hari tu. Kali ni aku nak sama jujur dengan dia.

"Assalamualaikum, Uyip." Fira cuit bahu aku. Aku kalih lihat dia. Cantik. 

"Waalaikumussalam." Aku ajak dia duduk sebelah aku. 

"Ada apa?" soalnya, sambil membetul-betulkan duduknya. Aku hanya memrhati tingkahnya. 

"Ira, masih sama macam dulu kan?"

Dia senyum. "Ada apa ni, hmm?"

"Kalau Uyip tanya Ira, sama ada Ira sayang Uyip macam dulu. Ira jawab apa" 

Dia diam seprti memikirkan jawapan untuk soalan Biologi. "Ira jawab apa/"

Fira renung mata aku. "Sayang. Masih sama macam dulu." 

Aku sinis. "Sayang?"

"Hmm-mm." 

"Siapa Izqi?" 

"Kawan Ira lah." 

Aku bulatkan mulut tanda 'O'. "Tapi sebelum ni tak pernah nampak pun." 

"Sebab Uyip sibuk kan." 

"Kalau Uyip kata; Uyip tak sayang Ira lagi." 

Dia ketawa kecil. "Ira terima." 

"Tak akan macam tu je."

"Sebab Ira tahu; you just didn't love me." Fira senyum. Aku terdiam. 

"So?"

"So apa?"

Aku tarik nafas. Pandang muka Fira tenang. "Kita break." Okey, Uyip. Good job, kau dah terus terang. Ah sudah, tak pernah-pernah lelaki yang mintak break. 

Fira jilat bibirnya bagi basah. Kepalanya jatuh kebawah. "Kalau itu Uyip nak, there's no other reason then." 

Aku cuba capai tangan dia, laju dia tepis. Aku tersentak. Dia lihat muka aku. "Ira, dah nak balik nih." 

"Ira tak nak tanya kenapa Uyip mintak putus?"

"You just didn't love me. You just never loved me. Everything is clear." Fira koyak senyum sebelum melangkah pergi tinggalkan aku sendiri. Aku terpana. Oh Uyip, kau tahu tak selama ni kau aniya dia. 

***
Tiga tahun aku tak nampak Fira. Bila aku contact nombor dia, sekali pun dia tak pernah angkat call. Tapi at least, aku lega dia tak tukar nombor lagi. 

Sedang-sedang aku duduk santai atas bangku, kat taman reakrasi. Aku ternampak kelibat seorang gadis aku kenal. Cantik. Sama macam dulu. Terus aku bangun kejar dia. Tangannya terus aku pegang. Aku tahu, aku lebih batas pegang tangan orang tiba-tiba. 

"Fira..."

Gadis itu pandang muka aku dengan muka cuak. Pantas, dia tepis kasar peganganku. 

"Apa ni pegang tangan orang suka hati." 

"Maaf. Uyip cari Ira..." 

Fira berdecit. "Kenapa nak cari Ira?"

"Ira cantik sekarang..." Ya, dia memang cantik sekarang. Cantik bertudung merah jambu, baju blouse labuh tersarung. "Ira nampak lain sangat..." 

Fira senyum. "Ada apa?"

"Uyip nak Ira..." 

Fira kerut dahi. "Uyip buat kelakar ehh. Apa Uyip nak sebenarnya?" 

"Kenpa kita putus?" soal aku bodoh. 

Fira dah mula peluk tubuh, dah rasa lain macam. "There is no real reason why we broke up. Just Uyip dah tak sayang Ira. Tu je." 

"Uyip mintak maaf..." 

"Ira yang patut mintak maaf. Sepatutnya dulu, Ira tak perlu nak faham keadaan Uyip sebab makin Ira faham Uyip, makin jauh Uyip pergi. Makin kita cuba, the more boring you and I got. Uyip makin lain, you dreamed a new love." Fira senyum. "I dreamed of an eternal love."

"Ira..."

"Tiga tahun dulu, lepas kita pisah. Uyip nak tau tak apa Ira mimpi? I had a bad dream, that I fell for you who came back to me once again that I accepted you who just came back however you wanted." Fira ketawa kecil. "Bila Ira bangun, Ira tak sama macam mimpi tu. Ira tak leh terima Uyip lagi." 

Aku tertunduk. Tak sangka keputusan aku tu, adalah keputusan paling bodoh aku buat. 

"Ira..." 

"Ira dah kahwin." Fira renung aku. Aku tak berkelip pandang dia. Telinga aku sentuh, kowt-kowt telinga aku salah dengar bicara Fira. 

"Apa Uyip salah dengar." Aku sengih, tak tahu malu. 

Fire geleng kepala. "Tak, tak salah dengar. Ira dah kahwin dua bulan lepas. Maaf, Ira tak jemput Uyip." 

"Dengan siapa?" 

"Omar." 

"Izqi?"

"Kenapa dengan Izqi?" soalnya keliru.

"Bukan Izqi..."

"Sepatutnya Ira yang tanya Uyip. Mana Khaira? Mana Wawa? Mana perempuan lain yang Uyip selalu keluar?" 

Keluhan berat terlepas tanpa aku sedar. Aku pejam mata sesaat. 
Ya Tuhan, aku salah faham. Aku tak hargai dia. 

Fira datang dekat padaku. Satu garis terbentuk. Aku pandang dia, begitu juga dia.

"Jaga diri. Jaga makan." pesannya sebelum pusing tubuh, hendak beredar dari situ. 

Aku kuak rambutku ke belakang. Ya Tuhan, beratnya perasaan ni. 

-The End-

Friday, 21 April 2017

Cerpen - Manual




Manual

"Hanz!!" Laung satu suara yang cukup kukenal memanggil nama aku. Aku kerling sebelah, nampak dia membetulkan duduknya. Bibirku perlahan mengukir satu garis tanpa sedar. 

"Hanz, kau buat apa?" soal dia. Aku senyum nipis. Soalan apa dia tanya? Sudah terang bersuluh, aku tengah tak buat apa-apa. 

"Kau rasa?" 

Dia ketawa kecil. "Kau tengah buat bodoh." 

Aku angguk kemudian ku paling tubuh menghadap dia. 

"Aza, aku nak tanya something taw." Getar suaraku, gabra mungkin. Aza angkat muka lihat aku. Dia jatuh kepala ke bawah, tanda izin. 

Aku tarik nafas perlahan. "Aza, kau kenal Mia kan?" 

"Kenal. Kenapa?" 

"Tak ada apa lah. Cuma nak tau kau kenal dia ke tak je." Aku sengih. Aza dah mula buntangkan mata pandang aku. 

"Kau ingat aku bodoh. Kau suka dia kan?" tanya dia, sambil jongket kening kiri. Aku tersengih lagi. Macam mana Aza boleh tahu?

"Sebab kau tu bodoh sangat. Hanz, muka kau tu terlalu jujur. Semua orang tahu, kau suka Mia. Aku pun... aku pun dah lama tahu kau suka Mia sejak sekolah rendah lagi." Aza senyum, matanya jatuh pada jemari runcingnya. 

"Serius ah, semua tahu?" Aku seakan tak percaya, jujur sangat ke muka aku even tak bagitau pun sah boleh bocor rahsia. 

"Iya." balas dia pendek. 

"Aza, kalau..." 

Dia pandang wajah aku. "Kau nak tau dia suka kau ke tak ke?" 

Aku tertelan air liur. Ya Tuhan, ini pun dia tahu ke? 

Aku angguk perlahan. Aza senyum. "Kau pergi lah tanya dia sendiri. Apehal lak nak libatkan aku."

"Tapi dia kan kawan baik kau." 

"Encik Hanz, even aku kawan baik dia sekali pun, tak bermakna hal peribadi dia, aku kena ambik tahu jugak. Agak-agak lah." Aza membebel. Dia mula mencabut-cabut rumput di sekitarnya. Bosan agaknya. 

"Kau nak balik, pergi la. Aku nampak kau macam penat je." 

Aza geleng kepala. "Malas. Kau tau ajelah mak aku, tak habis-habis disuruh aku buat kerja itu ini seolah aku sorang je yang ada dalam rumah tu." Dia mengeluh. Aku pejam mata sesaat. 

Aku faham hidup Aza. Dia dilayan seakan dia anak pungut, sedangkan adik beradik lainnya ramai yang boleh membantu. Aku pernah lihat Aza dipukul dengan roton buluh, depan-depan aku waktu aku ingin menghantar kerja sekolah untuk Aza disebabkan dia tidak hadir ke sekolah. Apa salah ke kawan hantarkan kerja sekolah?

"Hanz!" Aza cucuk bahu aku, dengan kayu-kayu kecil. 

"Apa?" 

"Aku rasa kan..." 

"Hmmm..."

"Aku rasa kan Hanz, entah-entah aku ni memang anak pungut tak? Yelah, sebab mak selalu pilih kasih antara aku dengan adik beradik lain."
Aku berdecit. "Mana ada Aza. Kau bukan anak pungut, aku tahu tu." 

"Mana kau tau."

Aku ketap bibir. "Aku rasa..." 

"Kau tak rasa apa aku rasa Hanz." Aza tunduk, dan aku tahu dia sedang menahan tangis. 

"Maaf." 

__________________________________

Aku jeling Aza di sebelah, dan tanpa sadar bibirku mengukir satu garis. Ah sudah, tengok Aza buat homework pun tersenyum?

"Kau senyum apa?" tegur Aza. Aku jilat bibirku yang terasa kering. 

Aza angkat wajah, lihat aku. "Apa?" 

"Tak ada apa. Oh, kerja sekolah cikgu Yati kau dah siap?" 

Dia menangguk. "Nak pinjam?" 

Aku sengih. " Haah." 

Laju Aza goyang-goyangkan jari telunjuknya depan aku. "Nope, kali ni tak boleh." 

Aku tergaman. Tak akan lah, Aza tak bagi pinjam. Aza tak macam ni. 

"Aku nak kau buat sendiri." arah Aza. 

"Weyh Aza, kelas cikgu Yati lepas nih.Tak sempat. Banyak lagi kowt aku tak siapkan." 

"Itu masalah kau."

"Aza..." 

"Kau kan suka Mia. Mia tak suka lelaki meniru." jawab Aza selamba, sambil jongket kedua belah kening tanda perli. Aku tahu tu. Tapi, Aza tak macam ni. Kenapa sekarang ni jugak dia nak berubah. 

"Aza..."

"No Hanz." 

"Aza..." 

"No." Aza mula letak pangku kepala atas lengan. Itu tanda-tanda Aza malas nak layan aku.

"Aza, tolonglah. Kali ni je aku pinjam kat kau.'

"Tak, kau kan suka..."

Tak sempat/

"Tak!! Aku tak suka Mia!!"  

Aza bangun. 

Satu kelas terkejut. 

Dan, mataku tepat terpandang kan figura aku kenal. Sangat kenal. 

Ah sudah! Mulutku jadi sasaran tamparan aku. Kau memang bodoh, Hanz. Memang bodoh, kenapalah kau tak sedar, yang Mia satu kelas dengan kau. Duduk barisan depan meja kau. 

Ah!!!

"Hanz..." 

Aku kalih pandang Aza. "Ini semua salah kau!"

_____________________________________

Aku muncung bibir. Aza kat sebelah sikit pun aku tak ambil tahu.  Disebabkan hal hari tu, Mia dah tak nak pandang aku. Mia dah tak suka aku. 

"Hanz, aku mintak maaf laa..." Aza letak satu bekas tupperware sebelah aku. Sempat aku jeling isi dalam. Kuih kelepat pisang. 

"Lambat." 

"Tapi Hanz..."

Aku kerling dia. "Apa?"

"Jujurlaa... sebenarnya bukan salah aku pun. Kau sendiri yang cakap, pastu meniru tu pun salah, Jadi ini..." Belum sempat Aza nak buat ayat lengkap, aku terus cubit lengan dia. Kuat. 

"Aduh!" Dia tolak tangan aku. "Kau ni pun... sakitlah." 

Aku mencebik. "Padan muka! Kira kau nak cakap ni semua salah aku lah kan." 

Aza senyum. "Hanz, aku dah beritau Mia."

Aku laju hadap muka dia. "Kau beritau apa kat dia."

"Kau still suka dia." jawab dia. Automatik, hujung bibirku naik hingga ke telinga. 

Aza jeling aku. "Suka lah tu."

Gila tak suka/ crush kau minat kau balik.
Aku kerling Aza kat sebelah dan dia masih lagi dengan senyuman dia.  

"Nah, kuih faveret kau."

___________________________________

Aza ukir senyum. Aku balas nak tak nak je. Sampai hati dia tak beritahu aku. Lepas SPM terus senyap, cari kat rumah dia takde. Aku hilang jejak Aza dekat tiga bulan. Nih, dia balik bawak berita buruk pulak kat aku. 

"Kau sihat, Hanz?" 

Aku angguk. 

"Kau dengan Mia macam mana?" soal dia, nak pecah sunyi. 

"Takde apa. Dia sekarang dah ada pakwe lagi bagus dari aku." balas aku, takde emosi. Sikit pun aku tak kecewa dengan Mia. Malah, aku sedar aku takde perasaan apa-apa kat dia. 

"Oh." Aza gigit bawah bibir. "Hanz..." 

"Kau nak bagitau aku, kau nak kahwin dah?" 

"Maaf, aku tak bagitau kau." 

"Mana kau pergi selama ni? Aku cari kau Azati Aminuddin. Kau boleh tinggal aku macam tu je. Kau kejam kan, Aza." Aku tenung tajam tepat pada anak mata dia. Aku perasan, Aza gugup. 

"Aza..." 

"Ya."

"Maaf, aku tak sedar sepanjang hubungan kita ni." Aku pejam mata sesaat, kemudian kembali pandang Aza. 

"Sedar apa?"

"Kau suka aku." 

"Eh? Ada-ada aje kau ni. Sejak bila entah aku suka kau." Aza berdalih lalu ketawa. Aku tahu gelaknya itu palsu. 

"Tahu. Aku sengaja gurau, dah lama tak gelak tawa dengan kau." Aku ukir garis palsu. 

"Hanz..." 

"Hmm..."

"Nanti kenduri jangan lupa datang taw." 

"Okay."

_________________________________

Aku duduk jauh perhatikan Aza dengan suami dia. Aza manis tersenyum, nampak gembira pada matanya. Tidak semena-mena, pebualan aku dan Zamri tiga bulan lepas menerjah ingatan. 

"Hanz kejap!" Aku toleh belakang lihat Zamri lelah mencari-cari oksigen. Berlari gamaknya budak ni.
"Ada apa?"

"Kau kenal Azati Aminuddin kan?" tanya dia. Aku angguk. 

"Ada apa?"

"Kau boleh tak tolong bagi ni kat dia." Zamri hulur surat kat aku. Aku ambil dan pandang dia. 

"Surat?"

"Surat aku untuk dia. Dah lama dah aku bagitau kat dia aku suka dia, tapi dia reject aku."

"Reject?"

Zamri sengih. "Sebab dia kata dia tunggu kau."

"Tunggu aku?" Aku blur. Dah kenapa Aza nak tunggu aku. 

"Entah. Mungkin dia suka kau kowt. Tolong taw Hanz bagi dia." 

Aku diam membatu sehingga satu suara menyentak lamunanku. Aku angkat wajah lihat gerangan itu. Wajah gadis yang aku sayang, berdiri tegak di depan. 

"Kau menung apa huh?" 

Aza ambik kerusi, tarik duduk sebelah aku. Aku mampu senyum.

"Takde tak sangka Zamri tu memang jadi suami kau." 

"Aapa yang tak sangka. Kau pernah jumpa dia ke?" soal Aza dengan dahi berkerut. 

"Haah." Aku terus seluk poket seluar, keluarkan sepucuk sampul surat putih lalu ku hulur pada Aza. Aza sambut, dibaca nama yang tentera di surat itu. 

"Untuk aku?"

Kepalaku jatuh dua kali. "Untuk kau. Zamri bagi kat aku. Lama dah, cuma aku lupa." Aku pura-pura gosok belakang kepala. Aza gelak. 

"Kau memang bodoh lah Hanz. Nih surat cinta nih. Tak sangka dia suka aku lama dah. Asal kau lupa? Ishhh!!" 

Aku sengih. 

"Ya. Aku memang bodoh. Dahlah, pergi sana. Kesian suami kau, kena tinggal." Halau aku. Aza makin tergelak besar. 

"Terima kasih, Hanz." Aku angguk. Perhatikan Aza pergi. Aku menguak rambut depan ke belakang. Ya Tuhan, kuatkan aku untuk biarkan dia pergi bersama lelaki itu. Mungkin, penyambung rusuk ini,akan aku temui nanti. 

Hanz, Hanz... kau tahu sebab kau tak bagi surat tu. 
Kau tahu, Hanz. Kau tahu, kau suka Aza. Cuma kau, tak tahu Aza takde buku panduan pengendalian. 

Aku ketawa kecil. 






THE END.






Tuesday, 24 January 2017

Cerpen - Imunisasi



Aku tidak tahu kenapa dengan dia.
Sikapnya pelik. Sangat pelik pada pandangan mata aku.
Tidak pernah kenal manusia ke apa sebab dia terlampau baik. Sangat baik hinggakan tidak sedar yang ramai rakanku lain telah memijak kepalanya. 
Dia hanya balas perbuatan mereka dengan senyum!
Aku rasa nak bagi penampar sahaja kat muka dia. 
Bagi sedar sikit bahawa dalam kehidupan ini tiada semuanya baik dan adanya jahat. 
Tapi, jahat lagi banyak.

Dia datang hampir dekat aku.
Senyuman manis terlukis di wajahnya yang putih bersih.
Dia cantik. Rambutnya yang panjang ikal mayang itu sangat menawan.
Seorang gadis yang tinggi lampai.
Pandai bergaya macam anak orang kaya. Japp... dia memang anak orang kaya.
Hatinya yang bersih.

Dan apa yang aku tak boleh tahan juga.
Dia boleh saja taat dengan arahan mak ayah dia suruh dia ambik jurusan business sedangkan minat jauh sudah terpesong. Because dia minat penulisan. Dia boleh sabar aje. 
Bila aku tanya dia kenapa, dia boleh jawab;

"Impian aku dah lama terkubur tanpa nisan. Tanpa nama."

Kalau aku memang bangkang habis-habisan. 

"Ilaa... mari balik. Dah lewat sangat ni." 
Suha tarik hujung lengan baju aku. Aku jeling dia tajam. Suka-suka hati saja tarik-tarik baju aku. Tapi, itu memang tabiat dia dari dahulu lagi sejak sekolah menengah masa sama-sama kami kenal waktu form 1 dulu. Tak boleh nak buang jauh-jauh.

"Memang dah lewat sangat-sangat. " 
Aku tongkat dagu. Mataku tetap merenung dia dah gubra semacam.
Takut aku baran.

"Maaf. Tadi ada hal..." Suha ambil tempat duduk depan aku.  Buat muka kesian tahap petala langit ketujuh. Mintak simpati dengan aku.

"Ada orang minta tolong kau siapkan assigment kan? Lagi, ada orang nak kau tolong masalah diorang? Ada orang nak pinjam 'harta' kau, kan? Ada orang nak..."

"Tak ada orang lah. Senyap sikit, duk membebel aje macam mak nenek. Nak cakap pun tak boleh lahh. Suka hati dia je buat statement.
marah Suha. Muka Suha serius tak garang. Hahaha.... cuma pipi dia jadi merah semacam. 

Aku sengih. "Hehehe... cakaplah."

Suha mencebik. "Aku jumpa orang tadi tapi..."

"Kan aku dah cakap, mesti punya kau ada masalah dengan budak-budak kat..."

"Ishhh... minah ni. Tak sempat nak terang lagi pun duk potong cakap orang muda macam aku ni. Dengarlah dulu, Ilaa." Suha mula duduk sambil silang kaki. Membetulkan posisi duduk agar selesa dengan postur yang betul. Minah ni memang, kalau seminit tak jaga penampilan memang tak sah ke apa? Apa benda entah yang asyik kali dia nak betulkan gaun labuhnya tu dan aku tengok sama saja je bentuknya. Tak bertukar kaler pun. 

"Apa?"

"Ada seorang lelaki ni ajak aku balik tadi, lepastu dia nak cakap sesuatu nanti bila dalam kereta..." Suha tarik nafas. Tangannya giat memintal hujung rambutnya. 

Aku angkat kening. "Sambunglah..."

"Sekejap lahhh. Nak ambik oksigen jap!"

Hek-eleh, macam mustahak sangat atau boleh buat jantung dia terus berhenti mengepam aje bila nak cakap apa dia nak cakap.

"Okay. Kemudian, aku cakaplah dia tu siapa kan, sebab aku tak kenal pun dia kan. Tiba-tiba muncul dari langit jatuh depan aku. Aku cakap kat dia yang aku balik dengan kawan, lepastu dia tak percaya. Aku macam nak marah aje dia, tapi aku terus blah." 

Suha genggam tangan dia kuat. 
Dah kenapa budak ni? Gubra semacam je. 

"Kau kenapa? Muka merah macam apple dah. Apa dia buat dengan kau?"
Soalku prihatin. Siapa berani kacau girlfriend aku ni hah?

"Dia lamar aku depan budak-budak lain. Terutamanya budak Durian tu. Dia tenung aku semacam aje, aku jadi takut pulak dengan dia tu. Kau bukan tak tahu yang dia ada bagi hati dia kat aku, tapi aku tak sambut-sambut lagi je." 
Suha dah tak tentu arah. Mukanya nampak cemas, rambutnya diraup kebelakang, bajunya dibetulkan jika ada yang terbalik ke apa. 

Aku... "Biar betul, kau?" 

"Aku cakap betul-betul ni."

"Siapa dia? Tak akan tiba-tiba dia datang kat kau, pastu nak lamar kau bagai."
Aku sekarang nak percaya dan tak saja sebab semuanya berlaku tiba-tiba. 
Lagipun minah ni memang ramai lelaki minat. Ada siap upah aku jadi messager lagi untuk beritahu luahan perasaan diorang kat Suha ni hah. Aku ni? Tak ada siapa nak bagi love letter ke, bunga sekumtum ke, ayat cair ke apa. Buat derk aje. 


"God knows who belongs in your life and who doesn't. Trust and let go. Whoever is meant to be there, will still be there." 


Sakit hati? Tak adalah. 
Cuma... aku ni tak laku ke?
Hahaha... Main-main aje. Lakulah... Dah bertunang dah pun. 

Dengan mamat paling hensem tak hengat kat dunia ni. Hahaha... haruslah puji kekasih hati aku walaupun tak kacak macam Aamir Khan. 

"Anak kawan papa."
Suha jawab dengan wajahnya sudah tertunduk memandang bawah meja. 

"Kawan uncle? Ohh... ni mesti plan perancangan keluarga nak jodohkan kau dengan dia ni. Alaa... normal lah tu zaman sekarang ni." Pujuk aku lembut.

Dia geleng kepalanya. Tubir matanya bergenang. Dia nak meanangis kejap lagi.
"Dia... dia tak baik. Dia tadi ada  bisik kat aku. Dia cakap, kalau aku tak terima lamaran dia nanti dia nak musnahkan keluarga aku. Dia ingat aku ni apa, Ilaa?"
Airmatanya sudah mengalir deras membasahi pipinya yang mulus itu. Aku bangun dan mendekatinya. Menariknya dalam pelukan aku. Dan aku suka peluk orang. Hehehe...

"Suha... kau ni cakap betul-betul lah. Jangan main-main benda macam ni."

Suha tenung aku tajam.
"Aku tak main-main dengan karut-marutlah. Ini betul-betullah, IIaa. "

"Erkk... cuba cakap dengan papa kau. Kan senang."

"Tak."

"Aikks... tak cuba lagi kan?"

"Dah. Telefon tadi dan dia paksa jugak terima walaupun aku dah cakap yang anak kawan dia tu jahat. Papa aku tak percaya anak sendiri, nak buat macam mana?"
Ujarnya dengan sedu tangisan.

Aku ukir senyum. Tolak dia lembut. Memandang dia lembut. 
Suha angkat bahu. 

"Suha... kau terima ajelah."

"Mudahnya keputusan."

"Entah."

"Durian tu?" soalnya tulus.

"Biar ajelah."

"Hati dia tergantung sebab aku."

Aku lepas nafas berat.
Suha meramas tangannya seperti memikirkan sesuatu.

###

Aku pandang wajah si dia. Kemudian dengan tidak semena, bibirku menguntum senyuman. Tanpa sedar dan tanpa dipinta. Senyuman itu membentuk dengan sendirinya. 
Hatiku menyatakan syukur kepadaNya kerana menemukan aku dan si dia ini. Yang banyak mengajar aku erti susah dan senang. Makna kehidupan yang sementara dan hakiki. Mendidik aku untuk menjadi seorang srikandi yang berhati besi. Teguh dengan pendirian dan agama. 

Hazim kerut kening melihat aku. 
"Illa dah kenapa lihat abang cenggitu?" 

Aku tepuk dahi perlahan. 
Tersengih melihat dia. Malu aku sendiri bila dia sudah perasan. 

"Illa mana ada tengok abang tapi..." 

Hazim angkat kening. 
Aku angkat bahu. Tak mahu menjawab. Biar tiada jawapan. 
Sengaja.

"Jangan buat tanda tanya boleh tak?" 

"Erkk... mana ada buat. Tak lukis, tak tulis pun. Soalan ada tanda tanya pun tak beri." 
Aku balas selamba. Suka tengok Hazim marah. 
Hahahha... Dunno why?

"Illa selalu cenggini...." 

"Marah ke?" 

Hazim tepuk dada kirinya. "Mana ada. Ini Hazim, Illa. Abang tak akan marah dengan semendang macam itu saja.  Illa cuma bahan nak buat uji kaji je atas abang." 

Bahan uji kaji dia cakap aku? 
Berani ekkk...

"Abang, sayang Illa?" soal aku tiba-tiba. 

Hazim lihat aku pelik. Wajah dia pun tukar pelik juga. 
"Dah kenapa?" 

"Yelah. Illa tak sehebat abang pun. Illa banyak kekurangan. Hendak jadi seorang srikandi yang kuat seperti Sumaiyyah pulak tu. Illa berangan aje lebih." Aku gelak kecil. Lebih tepat tuju pada diri sendiri sebenarnya. "Kenapa abang pilih Illa?"


"None of your scars can make me love you less."


"Sebab... abang memang kena pilih Illa(?)" Hazim ukir senyum. "Sebab... Illa comel!" Hazim ketawa. Aku beri muka smirk. 

Hazim pandang aku dengan redupan mata milik dia. "Tak suka ke, abang kata Illa comel?" 

"Mana ada."

"Tapi, muka tak happy." 

"Sebab alasan abang bagi macam tak munasabah. Goo Ha Ra lagi comel kowt."

"Rendah dirinya..." Hazim tongkat dagu. "Illa ada kelebihan Illa. Alaa... abang tak tahu macam mana nak cakap kat Illa. Tapi, Illa dah jodoh abang, kan? Abang tahu, Illa jadi ibu yang baik nanti, kan,kan?" 

"Kahwin pun belum..." Aku mencebik. 

"Nanti..." 

###

Omar pandang aku. "Betul ke Suha nak tunang dengan lelaki yang datang hari tu." 

Aku angkat bahu. 

"Kau kena tolong aku!" Omar tenung tajam mata aku. Aku telan air liur. 
Seram siot! Muka macam pembunuh bersiri dah gayanya. 

"Tolong apa?"

"Jangan bagi Suha kahwin dengan lelaki tu."

"Hah?!" 

"Dengar tak?"

"Gila ke apa?"

"Apa yang gilanya. Dengar tak?" 

"Dengar... tapi parent dia, parent dia yang suruh. Aku tak boleh nak buat apa. Kau lah pergi lamar dia ke apa."

Omar mengeluh. "Dia tak suka aku."

"Dia suka kaulah dowh!" 

Omar tak berkelip pandang aku. 
Aku tepuk dahi. 'Budak ni ingat one-sided love rupanya.'


"Painful love is also a love."

Aku pandang Suha. Suha menunduk kepala, memandang kasut tumit tinggi merah miliknya. 

"Macam mana? Dah tanya parents kau yang kau tak suka lelaki tu?"

Suha lihat aku. "Dah." 

"Kemudian, mereka kata apa?" 

"No objection." 

Aku picit dahi. Ni dah kes, parent jual anak ni. 

"Aku nak tanya kau, boleh?" 

"Apa dia?" balas Suha tak ada semangat. 

"Kau suka Omar?"

"Hah?" 

"Kau suka Omar ke tidak?" Ulang aku lagi. 

Suha pandang muka aku tak berkelip. Kening dia terangkat ke atas sebab aku tiba-tiba tanya soalan sengal kat dia. 

"Apa kau ni, Illa..." Dia ketawa. 

"Aku tak buat lawak kowt." 

"But i think kau tengah buat lawak." 

Aku tarik bahu dia. Minta dia hadap aku. 

"Aku nak kau jawab, sebab aku boleh tolong kau." 

Suha tersenyum. 

"Macam mana kau nak tolong aku?" 

"Adalah." 

Suha menggengam tangannya. "Aku suka dia. Lama dah... sejak first aku masuk belajar. Dia first crush aku lah kiranya. Aku dulu nak cakap kat dia yang aku suka dia, tapi aku takut dia tak suka aku dan family aku marah aku." 

Aku senyum herot. "Good... thanks for the answer." 

Suha kerut dahi. "Sebab?" 

"Saya akan jumpa parent awak. Minta izin nak nikah dengan awak." kata Omar tiba-tiba mencelah. Berdiri di tegak di belakang kami. 

Suha terkejut. Aku sengih. 
Ni semua plan aku dengan Omar. 
Nak bagi semangat sikit kat budak-budak ni, sebab cinta diorang bukannya one sided love. 
Masing-masing jatuh cinta pandang pertama sejak masuk belajar satu universiti. 

"Omar?"
Suha bangun dari bangku. Muka tak hilang dari terkejutnya. 
Omar garu belakang kepala. Tersengih tak bertempat. 

"Awak betul-betul sukakan saya ke?" 

Suha tunduk. Omar melangkah dekat pada Suha. 

"Suha?" 

"Kalau saya sukakan awak sekali pun, apa yang saya dapat? Saya tetap tak dapat awak." 
kata Suha tegas. 

Aku tahu Suha tahan tangisan dari kedengaran. 
Dia tahan airmatanya mengalir. 

Omar tenung Suha. "Saya cuba..." 

"Cuba kalau tak berhasil. Saya sekali pun tak pernah lawan family. Mesti diorang tak izin, lagi-lagi ini soal siapa suami saya nanti." 

"It worth if we try, Suha." kata Omar lembut. 

Suha angkat wajah lihat Omar. 
Mata sudah merah. 

"I wait for you..." 

###

Aku senyum lihat Hazim. 
Hazim sangsi. 

"Kenapa senyum-senyum ni?" 

"Salah ke?" 

"Tak... cuma pelik." 

Aku tahan ketawa lihat Hazim. 
Dia cepat aje dapat tangkap kalau aku ada plan sembunyi. 

"Boleh tak kalau untuk sekali awak buat tak tahu apa yang saya tahu." Aku pamerkan muka tak puas hati depan dia.

Hazim ketawa. "Ya,Illa. Ya, sekarang ni abang tak tau apa-apa." Hazim tenung aku, dengan muka kosong. "Boleh kita mula balik?" 

Aku angkat kening kiri ke atas. "Mula apa? Apa, apa?" 

Hazim cuma senyum. "Illa nampak happy je hari ni. Ada apa-apa ke yang abang tak tahu?" 

Aku ketawa, dan ketawa. Pandang lelaki di hadapanku sehingga airmata ku jatuh. 

"Hazim..." seruku. 

Dia pandang aku.  "Ya, Illa. Ada apa?" 


"You're not alone. Don't cry, I'll stay."

"Jahatnya Illa..." 

Hazim hela nafas panjang. Perlahan, namum telingaku cekap menangkap. 

"Apa yang jahatnya Illa. Illa tak buat apa-apa pun." kata Hazim selamba dengan nada memujuk diriku. 

Aku ukir senyum. Kesat airmata dengan belakang telapak tanganku. Lihat Hazim dengan riak muka bersalah. "Sampai bila abang boleh tahan dengan Illa kan? Mesti abang..." 

Belum sempat aku berkata, Hazim memotong. "Bukan ke kita dah pernah cakap perkara ni. Kalau Illa rasa Illa tak sempurna untuk abang, bagi abang tak. Illa sempurna pada abang. Tolong Illa... jangan rendah diri pada abang. Selain dari tu, boleh tak Illa support abang sekarang nih. Abang nak final ni, semangat sikit boleh?" 

Aku ukir satu garis. Beruntungnya aku dengan lelaki ni. Alhamdulillah. Bila lah nak kahwin, cepatlah aku habis belajar. 

"Final ehh?" tanya aku. Kosong. Sebab aku tak tau pulak dia nak final dah, yang aku tahu tahun ni dia habis belajar master dia. 

Hazim tayang muka tak puas hati. "Tak tau ehh? Takpe lah, asalkan bagi semangat. Cepatlah!" Hazim tunggu aku. Reaksi aku. 

Aku ketawa kecil. "Fighting, Akhmal Hazim bin Shamsul. Tunang Illa dan bakal suami Illa untuk final exam ni. Buat baik-baik!" Aku tabik depan dia. Seolah dia komander yang tegas melatih anak buahnya menjadi berani.

Dia hanya senyum. 

###

"Omar macam mana?" soal aku bila nampak Omar duduk termenung di bangku taman bunga universiti. Tanpa dijemput, aku duduk di sebelahnya. 

Omar angkat kepala pandang aku. "Macam mana apa?" 

"Suha? Kau? Macam mana? Kau kan dah jumpa parents dia." Aku cuba ingatkan dia. Dalam fikiranku, dah kenapa mamat ni. Hilang ingatan ke apa. 

"Ouh! Itu..." Omar tepuk dahinya. Aiks! Mamat ni dah kenapa.

"Aku dah jumpa dah parent dia..." 

Aku potong dia. "Itu aku tau, kau dah jumpa. Lepas tu?" 

Omar jeling aku. 

Aku simpan senyum. Peduli apa aku kalau dia jeling. Bukannya aku takut pun. 

"Suha..."

"Kenapa dengan Suha?" 

"Suha terima aku..." 

Aku mula mengeluh. "Itu pun aku dah tau, Omar." 

"Pujuk parent dia dah, parent dia okay dengan aku..." 

Aku tepuk tangan. "Macam mana parent dia terima kau? Bukan diorang nak sama taraf ke?" Tanya aku pelik. Yalah, yang aku tau Omar ni dari keluarga biasa-biasa aje. 

"Kau!" Omar naik suara, tunding jari telunjuknya tepat ke muka aku. "Boleh senyap tak bila aku tengah bercakap. Boleh?" Omar ketap gigi. 

Namum sedikit pun aku tak gentar. "Okay. Aku zip mulut. Cepat cerita." 

"Sebab aku sama taraf laa diorang terima. Sebab aku boleh selamatkan company diorang la, baru aku kena terima."

"Ouhh..." 

"Dan apa..." 

###

"Dan apa yang aku tak boleh accept, bila parent aku cuma pandang duit je wehh. Apa diorang tu tak cukup lagi ke harta kat rumah tu. Aku malu wehh depan Omar. Aku malu." Suha lepas keluhan berat. Aku tepuk bahu Suha perlahan. 

"Aku..." 

"Tapi apa yang aku paling kecewa..." Suha pandang tepat muka aku. Hidungnya dah mula merah. Aku tahu Suha tahan tangisannya yang bila-bila saja akan mengalir. 

"... aku kecewa bila parent aku, buat aku macam barang dagangan. How could they said, lepas aku dan Omar kahwin, dia tak nak terlibat apa-apa yang ada kaitan dengan aku lagi. Yang penting Omar bagi duit, tolong company papa tuu..." Suha gigit bawah bibirnya. Perlahan-lahan dia mengukir senyuman. 

"Aku ni bukan anak diorang Illa." 

"Maksud kau?" 

"Aku anak buangan rupanya. Patutlah diorang tak peduli pasal aku, patutlah apa-apa yang jadi kat aku, diorang tak kesah. Diorang suruh bibik yang rawat. Patutlah bila aku nak cium, nak peluk diorang, diorang tolak aku... halau aku macam anjing kurap. Patutlah..." 

Aku terus tarik tubuh Suha dalam dakapan aku. Aku usap perlahan belakang tubuhnya. Aku biarkan dia menangis sepuasnya di bahu aku. Ya Tuhan, beratnya dugaan kawanku ini. 

"Sabar Suha. Kau kuat, aku ada dengan kau." 

"Saya pun. Bila-bila masa awak perlukan bahu, saya ada untuk awak, Suha."

Dan aku kenal pemilik suara itu. 

Kami sama-sama kalih pada dia. 

Omar, yang setia dengan senyumannya, berdiri memandang Suha di sebelah aku. Bawa harapan untuk Suha. Insha Allah. 

###

Dua bulan kemudian...

"Abang..." panggil aku. Hazim toleh padaku. Jongket kening. 

"Ada apa?"

"Seronok tak hidup sama dengan Illa?"

Hazim termenung. Dahinya berkerut seolah berat sangat soalan yang aku tanya. 

"Lamanya nak jawab. Susah lah tu?"

Hazim geleng kepala. Dia tarik tangan kanan aku, lalu digenggamnya erat. 

"Mana ada. Tak susah pun." 

"Tapi kenapa lama sangat nak jawab." 

"Sebab abang tengah fikir, beruntungnya abang dapat Illa jadi isteri abang sekarang ni. Walaupun masak tak seberapa, telur goreng hangit pun jadi sedap. Walaupun gosok baju kemeja tak betul, berkeremuk pun abang still handsome. Walaupun jaga rumah pun berselerak, serabuk pun tetap heaven bagi abang." 

"Jap!" 

Aku tahan dari dia meneruskan kata-kata. "Ni nak kutuk Illa ehh? Illa tahu la Illa tak pandai semua tu, tapi tahu kan Illa tengah step by step belajar. Slow-slow orang kata. Maaflah kalau semua tu menyusahkan abang." 

"Eh tak!" Cepat-cepat Hazim geleng kepala. Tak setuju dengan kenyataan aku buat. 

"Apa yang tak? Betul apa." 

Hazim senyum. Betulkan letak tudungku. Tangannya jatuh pada kedua belah bahu aku. 
"Tak susahkan abang pun. Sebab apa yang Illa buat, macam mana pun hasilnya. Itu semua dari usaha Illa sendiri. Abang terima dengan hati terbuka. Illa tu bidadari abang." 

"Bidadari?" 

Hazim angguk. "Hazim ni, lelaki depan Illa ni..." Hazim letak tangannya ke dada kanannya. "... dalam hatinya cuma ada Illa seorang. Jadi jangan tinggalkan abang, kuatkan imun tu untuk abang, okay? Lelaki ni, sayang Illa sangat-sangat." 

Aku ketawa kecil. "Terima kasih." 

"Weyhh!!! Kalau nak romantik sekalipun, pandang kiri kanan boleh tak?" tegur satu suara. Serentak aku dan Hazim mencari pemilik suara itu. 

Aku terus bangun dari kerusi bila nampak Omar dan Suha bersebelahan sambil berpegang tangan. Begitu jugak Hazim. Kami berdua senyum. 

"Eleh, korang tu apa kurangnya. Siap pegang tangan depan public." balas aku tak nak kalah. 

"Eh, kitaorang dah kahwin tak apa. Dah halal nak berpegang tangan sekalipun." bidas Omar dengan senyuman mengejek. Suha hanya ketawa di sisinya. 

"Hoi! Kitaorang pun dah nikah laaa... kecohlah mamat ni!" jerit aku. Hazim tepuk bahu bagi ketenangan manakala Omar dan Suha ketawa sambil berlalu dari situ. Kurang ajar. 

"Sabarlah."

"Mamat tu..."

"Imun Illa tu kena kuat..." 

"Imunisasi Illa dah lemah dah.."

"Eh kenapa?"

"Lelaki depan Illa ni la, hari-hari buat hati Illa cair, mana taknya.." 

Dia ketawa, begitu juga aku. 
Ya Tuhan, terima kasih. 


-TAMAT-

My mom with two Calon Menantu

Hai morning, just nakshare how excitednya my mom bila this two men datang rumah last  saturday.  Actually my mom like macam boleh kata every...